It oanpassen fan âlde boeken en in pauze foar AI

Marc hat op syn neefkes en nichtsje past en seach mei ferwûndering hoe fluch en natuerlik dy de VR-bril oppakten. Fan dêrút giet it nei swierdere fragen: wa bepaalt wat bern lêze, en hoe hurd moat technology eins gean? In ôflevering oer boeken, seehûnen en sensoren op it wurk.

Boeken bywurkje. Sjoerd hat lêzen dat âlde boeken oanpast wurde, sadat wurden as dik der net mear yn steane. Foar him is dat amper oars as in boek yn 'e fik stekke: it boek sa't it skreaun is, bestiet dan net mear. Wa't fynt dat in tekst feroare moat, kin better sels in nij boek skriuwe. Marc sjocht it oars. Hy neamt de boeken fan Roald Dahl en betinkt twa bern: ien dy't grutbrocht wurdt mei âlde boeken fol stereotypen, en ien dy't films sjocht dêr't minsken fan alle kleuren gewoan mei-inoar omgeane. Neffens Marc stiet dat twadde bern iepener yn 'e wrâld. Sjoerd is der net wis fan. Hy freget him ôf oft minsken rasisme net gewoan wer útfine, om't groepen harren altyd ôfsette tsjin oare groepen. Marc tinkt dat in protte troch opfieding komt: wat in bern thús en om him hinne sjocht, bepaalt hoe't it de wrâld besjocht.

Nijs út Fryslân. In kat dy't by in brân omkommen like, waard troch de brânwar mei soerstof reanimearre. Sjoerd fynt it in moai stikje Nederlân: do belst in nûmer en even letter stiet der ien om dyn kat te rêden. Dan is der in klapmuts op Flylân, in seehûnesoarte dy't normaal yn it poalgebiet libbet. Nei in pear dagen lit de mem it jong oan syn lot oer. Op it iis is dat gjin probleem, op it strân wol, dus it seehûnesintrum yn Pieterburen hâldt in each yn it seil. Op de fraach oft in klapmuts in plant of in bist is, antwurdet Marc mei grutte stelligens: plant.

In pauze foar AI. Marc fertelt oer in iepen brief, ûndertekene troch in grut soad minsken, dy't laboratoaria freget om de ûntwikkeling fan keunstmjittige yntelliginsje efkes stil te lizzen. Marc tinkt net dat ien him der wat fan oanlûkt, mar Sjoerd fynt it wol goed dat it op papier stiet. Fierder hat Itaalje ChatGPT ferbean út soarch om privacy, en kinst no in gehaktbal ite fan mammoetfleis út it laboratoarium.

Sensoren op 'e holle. Marc hat yn Harvard Business Review lêzen oer apparatuer dy't op 'e holle mjit hoe wurch of stressich immen is. By frachtweinsjauffeurs kin in warskôging by slieperigens ûngelokken foarkomme. Mar bedriuwen sjogge ek kânsen foar attention management: hoefolle fan 'e tiid is in meiwurker echt mei syn taken dwaande? Marc en Sjoerd binne it gau iens: dit wolle se net. Marc pleitet foar regels oer mentale privacy.

Harren eigen oplossing foar wurkstress is ienfâldiger: in kop tee, efkes nei bûten en de smartwatch thúslitte.