Ôflevering 103 · Seizoen 1
It gasfjild yn Grins en de plofkip-ekonomy
Oer dizze ôflevering
Marc en Sjoerd hawwe in drok wykein efter de rêch. Dizze wike giet it fan origamiblomkes en in karbaan nei de gaskraan yn Grinslân, en fan in organisaasje yn opbou nei de fraach oft de minske eins net gewoan in plofkip is.
In fol wykein. It begjint op freed mei in feest dêr't in stapel origamipapier lei. Elkenien makke in blomke, en Sjoerd jout ta dat sines net it moaiste waard. Op sneon gongen se mei kollega's karten, en dat wie in oefening yn kalm bliuwen: lang net elkenien hold him oan de regels. Op 'e jûn waard Catan spile. Sjoerd wûn, mar dêr giet it fansels net om. Fierder in brânalarm dat mar net útgie, oant bliek dat de koade gewoan boppe op it apparaat siet.
Opskuor yn Den Haach. Sjoerd begjint mei de ophef om in taspraak fan Frans Timmermans, dy't sei dat hy neat neilitte sil om Geert Wilders tsjin te hâlden. Wilders lies dêr in oprop ta geweld yn en die oanjefte. Sjoerd freget him ôf oft dat strategy is om de oandacht ôf te lieden fan in formaasje dy't stroef ferrint. Marc wol der net te gau in konklúzje oan ferbine. Dan it kongres fan GroenLinks en PvdA: de stipe foar it gearwurkjen sakket by de leden.
De gaskraan ticht. It gasfjild yn Grinslân giet definityf ticht, en Sjoerd fynt dat in rare stap. De enerzjyprizen binne heech, der is oarloch op ferskate plakken, en dat gas makket it lân yn tiden fan krisis selsfoarsjenend. Omdat de oerheid de skea oan de huzen nea op in minsklike manier oplost hat, wolle de minsken der no gewoan fan ôf. Mar wa't in piiplieding net brûkt, blaast him ek net op, seit Sjoerd. Hâld de opsjes iepen. Marc tinkt dat der miskien oare belangen meispylje.
Keatsballen en Google. Yn Fryslân geane iuwenâlde silveren keatsballen ûnder de hammer, wylst se neffens in sporthistoarikus eins yn in museum hearre. Dan technology: Adobe lit sjen hoe't je fideo's bewurkje kinne mei generative AI. En Google hat meiwurkers ûntslein dy't protestearren tsjin in cloudkontrakt mei Israel. Sjoerd freget him ôf oft grutte bedriuwen net gewoan opportunisten binne.
Twa boekjes. Marc lêst oer it struktuerjen fan organisaasjes, krekt no't syn eigen organisaasje in professionalisearingsslach meitsje moat. Hy hat it team in oefening foarlein: wa soest nei Mars stjoere om sjen te litten wat goed is oan it bedriuw? Sjoerd wit it fuortendaliks. Steven Seagal, want as je alle ynterviews oer syn komôf byinoar optelst, is hy folle mear as ien hiele minske. Sjoerd syn eigen boekje ferliket de minske mei in plofkip. De foedingsyndustry sjocht elk persoan as in winstmasine, en as in grut part fan it lân te swier is, hast in systeemprobleem en net allinnich in kwestje fan eigen ferantwurdlikheid.
Se slute ôf mei moppen, en de Opel Astma docht it bêst. Oant de folgjende kear.