It skaakeksperimint en wurkjen yn de natuer

Google Maps stjoert Marc in natuergebiet yn, en Sjoerd lit in kompjûter foar him skaakje. Twa ferhalen oer wat der bart ast in apparaat mear fertroust as dysels. Dêrnei giet it oer in pen dy't meisjocht, in falske bank, harsensellen yn in laboratoarium en de fraach oft wurkjen yn 'e natuer wol in goed idee is.

Fêst yn it sân. Marc en syn freondinne wolle nei in paviljoen yn in natuergebiet, yn 'e auto fan syn mem. By it boerd mei allinnich bestimmingsferkear tinke se dat se dêr wol by hearre. It paad liket hieltyd mear op in kuierpaad, kuierders stappe oan 'e kant, en it einiget op in lyts strântsje by de mar. Dêr moat Marc yn it sân keare. De moraal: folgje net altyd Google Maps, folgje dyn hert. Letter yn 'e ôflevering helje se it ferhaal noch in kear op as metafoar: hâld altyd in wei werom.

De pen mei kamera's. Marc hâldt fan pen en papier, mar syn ideeën stean oeral en komme nearne byinoar. Sa ûntstie it idee fan in pen dy't de to-do's bywurket, en dat is útgroeid ta in pen mei kamera's dy't sjogge watst op gewoan papier skriuwst. By in foarpriuwke mochten minsken him besykje, en de reaksjes wiene posityf.

It skaakeksperimint. Sjoerd skaket online, mar net hiel goed. Doe't er by elke set in kompjûterprogramma rieplachte, wûn er alles, skeat syn wurdearring omheech en krige syn account in markearring. Hy skreau der in stik oer: wat bart der ast ergens net goed yn bist mar ynienen wol macht hast? Ast it programma kwytrekkest, stiest mei lege hannen, do bist hieltyd bang dat immen it fernimt, en de winst jout gjin inkelde foldwaning. In pen lit dy mear dwaan út dysels wei, seit er, mar hjir die er sels neat. Marc lûkt de line troch nei algoritmes, dy't ús hieltyd mear foarsette ynstee fan dat wy sels sykje.

Nijs en neuroanen. Yn Dokkum krige in frou in telefoantsje fan 'e 'bank', dy't har pinkoade ha woe. Se belle de echte bank en de plysje, en doe't de oplichters de pas ophelje kamen, rûn dat net goed foar harren ôf. Fierder hawwe ûndersikers harsensellen kweekt dy't leard hawwe Pong te spyljen, in soarte masinelearen mei echte neuroanen.

Wurkje yn 'e natuer. Marc syn dream is in bril dy't dyn skermen om dy hinne set, sadatst bûten wurkje kinst ynstee fan opsluten yn in kantoar. Sjoerd is der net wis fan. Wa't twa dingen tagelyk wol, makket in kompromis, en fakânsje fielt goed om'tst dan just neat hoechst. It docht him tinken oan minsken dy't nei in fakânsje yn Itaalje dêr in hotel begjinne en dan fernimme dat it libben dêr like kut is, want dan moatte se dêr ek gewoan hurd wurkje.

It wurdt de langste ôflevering oant no ta, en Johan, de trouste harker, krijt in eigen groet.