Individuele verantwoordelijkheid en Meta's slimme bril

Wat begint met een kapotte koptelefoon en een doos pokémonkaarten, eindigt in een felle vraag over wie eigenlijk verantwoordelijk is. Sjoerd heeft een vraag die hem al lang bezighoudt, Marc zet er zijn eigen situatie tegenover. En aan het eind kijkt de wereld door een bril.

Een doos vol kaarten. Marc en Sjoerd zijn op een vrijmarkt geweest, en daar kwam Marc een kraam met pokémonkaarten tegen. Hij wilde niet uitzoeken, hij wilde de hele doos. In een pannenkoekenhuis zaten ze daarna als volwassen mensen de kaarten op tafel te sorteren. Een deel bleek Italiaans te zijn. Het plan om er de pannenkoeken mee te betalen lukte niet, maar het leverde wel een leuk gesprek op met de serveerster, die zelf ook een gamer was.

Individu of systeem. Dan de vraag die Sjoerd al een tijd dwarszit: wanneer houdt het verhaal van individuele verantwoordelijkheid op? Maar wat als je van de universiteit komt met een grote studieschuld, de huizen onbetaalbaar zijn en de voedingsindustrie je dik maakt? Sjoerd haalt een debat met Jordan Peterson aan: eerst je kamer opruimen, prima, maar wat als het systeem die kamer steeds weer een puinhoop maakt? Marc kijkt er persoonlijk anders naar. Voor hem zou internet de grens zijn: wordt dat onbetaalbaar, dan vertrekt hij naar een ander land. Wel ziet hij hoe moeilijk een huis kopen is, ook met een goed salaris en met z'n tweeën.

Een markt zonder ethiek. Sjoerd gaat een stap verder. Sinds de bankencrisis betaalt de belastingbetaler als een bank een fout maakt, terwijl de winst bij een kleine groep blijft. De markt zelf heeft geen ethiek, alleen winst en verlies. Daarom moet de overheid eerst de kaders stellen, bijvoorbeeld met hoge belasting op bewezen ongezonde ingrediënten, en daarna mag de markt binnen die grenzen winst maken. Marc vindt het een sterk punt, maar wijst erop dat de markt altijd een nieuw gat vindt, zoals de vape nu de sigaret opvolgt. En dan de studieschuld: jongeren horen dat ze niet zonder universiteit kunnen, bouwen een grote schuld op, en dan komt er toch rente op. Een debiel systeem, volgens Sjoerd.

De slimme bril van Meta. Meta rolt zijn eerste multimodale AI uit, die niet alleen tekst maar ook beeld begrijpt, in de slimme brillen die het met Ray-Ban maakt. Je kijkt ergens naar en stelt er een vraag over. Marc vindt het fenomenaal. Sjoerd ziet meteen een praktische toepassing: ouders zijn straks niet meer nodig, zet elke baby zo'n bril op, die heeft altijd een antwoord. Verder werkt Apple eraan om grote taalmodellen gewoon op een telefoon te draaien, zonder de cloud.

Ze sluiten af met moppen over een uitzendbureau en een kikker onder de kast. Niet elke mop valt goed, maar het gaat niet om het winnen. Net als bij Catan.