Hulp bij zelfdoding en de wereldbevolking

Marc heeft nieuwe pantoffels van de markt, en Sjoerd stond na een feestje onder Marcs raam te roepen, zonder antwoord. Daarna wordt het snel serieus. Deze aflevering gaat over leven en dood, en over wie de rekening betaalt.

Een debat bij honours. Sjoerd had een discussie bij zijn honoursprogramma. Toen wit privilege ter sprake kwam, hield hij zich eerst wijselijk stil, tot iemand anders zei dat het begrip gewoon racistisch was. Het bleef een goed gesprek: de meeste mensen willen hetzelfde doel, ze verschillen alleen over de route. Iemand uit de psychologie vertelde dat zo'n gesprek op de eigen faculteit niet mogelijk zou zijn. Juist daarom vindt Sjoerd het mooi dat het binnen de universiteit wel kan.

Wie kiest er eigenlijk? Een trouwe luisteraar stuurde een artikel over hulp bij zelfdoding in de groepsapp. Sjoerd kijkt naar Canada, waar de regels zijn verruimd naar mensen met een depressie en mensen die dakloos dreigen te worden. Zijn zorg: wie geld heeft, koopt zorg en slaat wachtlijsten over, wie arm is krijgt de vraag of hij niet te veel last is voor anderen. Dan verschuift de waarde van een mens van wat hij is naar wat hij oplevert, en dat noemt hij, in religieuze termen, het kwaad. Zolang mensen met een depressie lang op een psycholoog moeten wachten, kun je dit volgens hem niet aanbieden.

Een traject voor het einde. Marc vindt in principe dat wie dood wil, dat ook moet kunnen. Maar dan pas na een lang traject met therapie, een minimuminkomen en mensen om je heen. Sjoerd noemt dat een mooie maar onrealistische wereld. Als Marc voorrekent dat investeren in iemand die het moeilijk heeft zich later terugbetaalt, vindt Sjoerd het al vreemd dat het gesprek over geld gaat. Sjoerd herinnert aan soldaten die jaren later blij zijn dat ze er nog zijn.

Als God dood is. Met de zin van Nietzsche over de dode God vraagt Sjoerd zich af waar moraliteit nog op rust als het geloof wegvalt. Wie geen fundament heeft, kan de grens ook niet houden, eerst bij ziekte, dan bij depressie, dan bij wie er gewoon geen zin meer in heeft. En een overheid die jongeren eerst in de schulden steekt met een leenstelsel en hun daarna deze uitweg aanbiedt, vindt hij op zijn minst vreemd.

Het nieuws. In een Fries dorp zitten scheuren in de muren, mogelijk door gaswinning. Een voedselbank is ingericht als winkel, en het Rode Kruis helpt weer in Nederland. Een Amerikaans bedrijf mag vlees uit het laboratorium verkopen. En de Artemis-vlucht gaat zonder bemanning naar de maan. Voor Sjoerd is dat gewoon het duurste Instagramproject dat er bestaat.

Ze sluiten af met een mop over een koe in een boetiek, en met een serieuze aansporing: wie aan een einde denkt, kan altijd een hulplijn bellen.